انجمن فرهنگی و اجتماعی باران

نیروی ناتو هرگز نتوانست صلح را در افغانستان و صربستان پیاده کند و اکنون  ناتو به عنوان یک نیروی ناکارآمد نگاه میشود .حضور ناتو در کابل در زیر پرچم آمریکا اکنون به همگان نشان داده که ناتو در افغانستان از آمریکا خط می گیرد . در اروپای شرقی نیز سیاست های ناتو شکست خورد ه است .ناتو به عنوان ابزار دست غرب زمانی د رمقابل پروژه ی هسته ای شوروی سابق ایفای نقش می کرد و آنچه از آن خواسته شد ه بود را انجام می داد.
ناتو در پوشش دروغین بزرگ بودن ، خود را پنهان کرده است .نشست روز سه شنبه وزیران ناتو یک پوشش بی ارزش بود بر اشتباهات اخیر ،قرار بود در این نشست را ه حل مناسبی برای معضل گرجستان پیاده شود و روسیه مجبور گردد محکومیت خود را بپذیرد و برای نجات شهروندان روسی تبار گرجستانی چاره ای اندیشده شود اما آنچه حاصل شد خلاف برداشتها بود .ناتو با عملکرد خود دراین جلسه عملأ به گرجستان و اوکراین فهماند که در نقاط مرزی با روسیه بازی راه نیندازند تا مبادا ناتو به دردسر بیفتد.
روسیه بعد از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی باید به ناتو می پیوست تا امروز خود در آن ایفای نقش کند .چون امروز ناتو یک نیروی فاقد دیپلماسی و هدف خاص است و حتی امروز در عضو گیری جدید نیز ملاک خاصی ندارد .امروز نیازی به حضور ناتو در جمهوری های بالتیک،نواحی مرزی شمال تا جنوب نیست همانطوری که نیازی به نصب سپر موشکی آمریکا در لهستان و چک احساس نمی شود .اما ناتو هرگز این قدرت را ندارد که بر آمریکا فشار آورد تا دست از خواسته اش بردارد .
برخورد امروز ناتو با مسأله سپر موشکی آمریکا در لهستان متفاوت با آنچه که در مورد سپر موشکی اتحاد جماهیر شوروی در کوبا روی داد می باشد.برخورد ناتو در مورد دفاع روسیه از شهروندان روسی الاصل ساکن گرجستان با آنچه در مورد اقلیت کرد در عراق و اقلیت آلبانیایی تبار در صربستان بود متفاوت است.
اوایل این ماه جورج بوش گفته بود که در عصر کنونی با زور به فکر گسترش قلمرو بودن تاریخ مصرفش را از دست داده است اما هرگز نمی توان این گفته را پذیرفت چون اولا باید توجیهی برای اعمال فشار ناتو بر روسیه و دوماً ورود آمریکا به ممالک اسلامی به اسم دموکراسی پیدا کرد.
روسیه و ایران دو نگرانی بزرگ آمریکا در عصر کنونی است .ایران و روسیه که خود را احاطه شده توسط آمریکا می بیند هرگز با خواسته های کاخ سفید در مورد راه حل های پیشنهادی آن موافق نیست.
ناتو در مورد روسیه پاسخ دو پهلوی می دهد و می گوید این ها فقط زبان زور را میفهمند که این گفته خود نوعی تقلید از مرام روسیه در قبال گرجستان می باشد با این تفاوت که روسیه با قدرت وارد شد اما ناتو این قدرت را هم ندارد.
حضور ناتو در نوار مرزی با روسیه به این گمان است که به طرف مقابل بفهماند توانایی حمله وجود دارد در حالیکه در واقع این قدرت وجود ندارد و ناتو فقط میخواهد حضور خود را اعلام کند نه اعمال نفوذ و کارآمدی خود را.
اگرچه روسیه در مورد مسئاله گرجستان اشتباه بزرگی کرد اما هرگز تهدید بزرگی برای غرب به شمار نمی آید.
برخورد ناتو با روسیه همانند بازی با دم شیر است همانطور که برخورد ناتو در مورد افغانستان و پاکستان که لزوماً باید نام هر دو کشور را با هم بیاوریم نوعی بازی با دینامیت است .امروز اسامه بن لادن و رامسفلد هر دو با هم می خندند.اولی به خاطر اینکه حمله ناتو علیه تروریست باعث نیروگیری پیشتر طالبان در پاکستان شد و دومی به این خاطر که وی معتقد بود بعد از حمله به یک کشور باید سریعاً منافع را برداشت و فرار کرد نه اینکه ماند و رسوا شد .
سقوط پرویز مشرف در پاکستان برای دموکرات های این کشور خوشایند بود در حالیکه برای حضور نظامی ناتو در افغانستان بسیار تکان دهنده بود چون ناآرامی های سیاسی در داخل پاکستان باعث تقویت طوایف حامی طالبان شده و جنگ در نواحی مرزی گسترش می یابد.
عملکرد ناتو بسیار افتضاح بوده است و همواره از آمریکا خط می گیرد و نیروهای آمریکایی هم هرگز خود را تحت سلطه ی قوانین بین المللی نمی دانند.
امروز افغانستان از فقدان اتحاد سیاسی ونظامی رنج میبرد و رو به بدبختی نهاده است.افزایش نیرو های آمریکایی به افغانستان کار اشتباهی است چون که طالبان روستایی هرگز با این مسئاله کنار نخواهد آمد در حالیکه ممکن است شبه نظامیان کمی متمدن عراقی این مسئاله را بپذیرند.افزایش نیرو در افغانستان باعث ایجاد سه قطب متفاوت ناتو ،آمریکا و قوای افغانستانی می شود که این بهترین هدیه به دشمنان افغانستان است.
ایجاد اتحاد در پاکستان زمان می برد و حیات خلوت پاکستان _افغانستان کمی آرام است و طالبان همچنان با فروش تریاک وحمایت های عربستان سعودی روز به روز تجهیز میشوند و این یعنی... .
فعلا هیچ چیز خاصی در حال اتفاق افتادن نیست . پاکستان به عنوان ششمین کشور بزرگ دنیا در حالی که از تجهیزات هسته ای نیز برخوردار است درگیر ناآرامی داخلی است و این بهترین فرصت برای طالبان است که آزادانه در جنوب و شرق با دم خود گردو بشکنند و شرایط را در داخل پاکستان ناآرام تر کنند.
نیروهای غرب هرگز نمی خواهند پند بگیرند،جنگ های این چنینی راه حل کار نیست اگر قرار باشد آمریکا در یک ویتنام دیگر گرفتار شود آن افغانستان است.جایگزینی سریع در عراق مانند قبولاندن قرآن مسلمانان به نامسلمانان می باشد.در بهترین حالت آمریکایی ها ممکن است کشور شکست خورده و سرافکنده مانند کزوو از خود به جای بگذلرند و در بدترین حالت شکست خورده و سرافکنده برگردند.
عدم صلح در افغانستان زیاد به زیان خود افغانستانی ها نیست اما نبود صلح در افغانستان حسابی پاکستان را خواهد رنجاند .آیا این می تواند پری دیگر بر کلاه ناتو باشد؟