انجمن فرهنگی و اجتماعی باران

چند روز از کسب اولین مدال تاریخ ورزش افغانستان در المپیک توسط روح الله نیکپا تکواندوکار جوان کشورمان می گذرد و تا هنوز هم نام او بر سر زبان های تمام مردم کشور است.
کسب این افتخار و اهتزاز بیرق کشورمان در بین کشورهای قدرت مند و پیش رفته ای مانند آلمان و اسپانیا و ... نشان گر این است که ورزش وسیله ای خوب، مفید و نشاط آور برای معرفی افغانستان به جهانیان است اما....
اما کاش مسئولین ورزشی و غیر ورزشی کشور به این موضوع واقف باشند و از سرمایه گذاری های بیهوده بالای دیگر مسایل پرهیز کنند و کمی هم به ورزش توجه نشان دهند.
با این حال مردم معتقدند که کسب مدال برنز توسط روح الله نیکپا تنها و تنها به زحمات خود او تعلق دارد نه توجه مسئولین، زیرا این ورزش کار به مانند دیگر ورزش کاران و افتخارآفرینان کشور از وضع اقتصادی خوبی برخوردار نیست و امکانات آن چنانی نیز در اختیار ندارد.
همان طور که همه گان می دانند روح الله در زیرزمینی و تنها بر روی یک توشک تمرین می کند و از امکانات غذایی و رفاهی نیز حتی به اندازه ده فی صد قهرمانان دیگر کشورها سود نمی‎‎برد.
هرچند نمی توان از مشکلات عمده مانند امنیت و نبود زیربناها در کشور که دامن گیر دولت مردان است، چشم پوشی کرد اما سرازیر شدن میلیون ها دالر کمک خارجی نه تنها نتوانست گوشه ای از مشکلات ورزش کاران را مرفوع بسازد که هیچ توجهی نیز صورت نگرفته است.
اگر به وضع ملی پوشان افتخارآفرین در کشور توجه صورت گیرد، می بینیم که در طول سال مبلغی بسیار ناچیز تحت عنوان عصریه پرداخت می گردد که حتی نمی تواند خرج جیب ورزش کاران را تامین کند چه برسد به این که در زمینه تغذیه پرانرژی برای آنان مفید باشد.
در عین حال نباید تنها به مدال برنز نیکپا به عنوان اولین مدال المپیکی کشورمان بسنده کرد بلکه می بایست دیگر ورزش کاران در دیگر رشته های المپیکی و جهانی از این افتخار درس گرفته و نشان بدهند که روح الله و مدال وی توانسته است راه را برای دیگر افتخارات هموار كند.
اما در هموارکردن این راه، مقامات و مسئولین دولتی و ورزشی نباید فراموش کنند که نقش بارز و ارزنده ای دارند و جدای از هر شخص دیگر، مقامات کمیته ملی المپیک نیز باید بیش تر از دیگران درس گرفته و بدانند که توجه بیش تر به ملی پوشان در تمام رشته ها می تواند برای خودشان و ملت شان ارزش مند باشد.
هرچند مقامات کمیته ملی المپیک همیشه سخن از توجه به تمام ورزش ها سر می دهند اما مسابقات المپیک 2008 بیجینگ را اگر مشت نمونه خروار بدانیم می بینیم که در این مسابقات به غیر از روح الله نیکپا که البته فقط با شایسته گی خود، توانسته بود سهمیه المپیک را به دست آورد سه ورزش کار دیگرمان به صورت افتخاری در این رقابت ها حاضر بودند، در حالی که اگر امکانات بیش تری در اختیار ورزش کاران افغان قرار گیرد، آن ها نشان داده اند که می توانند در رقابت های مهم، دست آوردهای خوبی داشته باشند.
هم‎چنین کمیته ملی المپیک کشور و مسئولین آن می بایست از کسب مدال توسط رشته های ورزشی ای که تا حال در افغانستان موفق بوده اند، متوجه این موضوع شده باشند که مصارف بیهوده براي رشته هایی که هیچ منفعت و حتی مسابقه ای ندارند، نمی تواند نشان از کارایی آن ها در جهت رشد و شکوفایی رشته های ورزشی مختلف داشته باشد چون با این کار از کیفیت کاسته و بر کمیت افزوده می گردد.
در عین حال کارشناسان معتقدند که مقامات دولتی کشور نیز بر خلاف سایر کشورها کم‎تر و شايد هم هیچ توجهی به ورزش و ورزش کاران ندارند و در جهت هموارسازی راهی که نیکپا به دیگران نشان داد تا حال اقدامی درخور توجه نشان نداده اند و امید می رود که از این پس، در این جهت کاری صورت گیرد.
با این حال باید دید که پس از مسابقات المپیک 2008 چین، چه تغییراتی در جهت کسب افتخار در دیگر مسابقات ورزشي که وسیله ای مهم و آسان جهت شناسایی افغانستان آرام به جهانیان است ـ روی خواهد داد و چه راه کارهای بهتر و مفیدتری از سوی مسئولین روی دست گرفته می شود؟ (سوالی که تا حال زیاد پرسیده شده اما جواب قانع کننده به آن داده نشده است.)